REFERENDA, SI or NO

capricio italiano · REFERENDA, SI or NO

In mijn huishouden volgen wij het Zwitsers Model. We zijn maar met twee mensen en vier gezonde beesten van herdershonden. De vijf kippen + 1 haan zijn van een lagere soort en die tellen dus niet mee in de beslluitvorming. Ze worden op onze kosten gevoederd: een confederale soort transfer naar het dierenrijk. Waarbij er vanzelfsprekend verantwoording naar de gever toe dient te worden afgelegd. Wij willen namelijk het voorbeeld, in voege sedert 1830 in de Grote Politiek van dit land, tot de eerstvolgende verkiezingen, niet volgen. Omdat wij dachten: een ezel , wat wij dus niet zijn, valt geen 2 x over dezelfde steen, hebben wij kippen aangenomen waarop controlerecht en prestatiedwang was gecertifieerd. Derhalve hebben wij geen reden tot klagen. De input is graan en wat keukenafval, en de output is voldoende prodctie om de helft van de straat te voorzien van scharrel-eieren. Al Gore heeft al beloofd om te komen filmen, zodat de dag dat Obala randioos verloren zal hebben, hij tenminste de wereld toch één positief geluid kan laten horen. Wij schatten de tijd rijp om deze werkwijze van te susidiëren te promoten bij de bewoner van 'De 16'. in Brussel. Wij verhopen, na een knus en besloten referendum terzake, onze zin door te drijven, alhoewel er reeds opstandigheid te horen is geweest in het kippenhok. De haan meende, als Vasderlands symobool voor het Zuiden des Lanfs, recht van inspraak in zijn kippenwereld te mogen claimen. Maar slecht is hem bekomen. Op een stille maanverlichte nacht is er onaangekondigd bezoek gewwest van een verre neef van Reinaert de Vos. 's Anderendaags morgens was er vanzelfsprekend geen sprake meer van tegenspraak, zelfs niet van spraak. Zodat de Heer Al Gore, voor het geluid bij zijn documlentaire, beroep zal moeten doen op een doublure.

De herdershonden, vier in aantal, zijn stemgerechtigd. Hun etniciteit is verschillend, zodat wij voldoen aan de alom zalig verklaarde globaliteit.
Een is uit de Rand (Terfvuren) en is een 'sans papiers' die wij grootmoedig als we zijn, politiek en ander asiel hebbezn gegeven. Hij blijft bij momenten een beetje vreemd doen, en staat, meer dan zijn rasgenoten (soortgnoten zou mulitcultureler zijn) te pas en te onpas op zijn strepen. Hij denkt waarsschiijnlijk méér rechten te hebben omdat hij aangespoeld is. Maar aangezien hij bijdraagt tot de veiligheid, en dus voldoet aan de gestelde criteria (niet op onze kap leven en geen Frans willen spreken) hebben wij hem grootmoedig in ons hart gesloten. Nieettegenstaande hij anders is dan de anderen. Hij heeft namelijk een andere pels (gitzwart maar O zo mooi) en een pluimstaart.
Vooral met dat laatste ornament hebben wij plaatsvervangende wroeging tegenover de drie andere herdershonden, die rechte krulstaarten hebben die eerder halfstok hangen.
Deze drie zijn edele stamboekdieren, maar weer multi-etnisch. Afkomstig, via hun verre voorouders uit de landen tussen Donau en Rijn (we schrijven niet gaarne dat het Duitse Herders zijn, om geen verwijten te moeten horen dat we sympatiseren met de Nazi's, wat trouwens al helemaal niet kan, omdat wij allergisch zijn voor al wat socialistisch is, en wij op school geleerd hebben dat Hitler en zijn bende Nationale Socialisten zijn geweest - voltooid verelden tijd- ) zijn ze afkomstig van Italiaanse ouders en gefokt bij een Wit-Rus uit de streek. Die Wit Rus is al een halve generatie ingeburgerd, en spreekt mooi Italiaans. Wij hebben hem al voorgesteld eens af te zakken naar Calabria, helemaal in het Zuiden, omdat daar een adelijke familie leeft met aversie voor vreemde talen.
Deze herdershonden zijn 3 broers. Twee daarvan luisteren naar Oud-Romeinse namen, als Néro en César, en dat wegens hun geweldige gestalte en hun wreedaardig voorkomen. De derde is een soort estafette-lopeer, die alles hoort, alles ziet, alles wil weten en daarenboven alles wil verstaan. Hij is de CAPO van de bende. Uit instinct, maar met onze instemming en zelfs met onze welgemeende gelukwensen. Zijn naam is OBI (van Obelix) omdat wij dachten in hem een verbeterde uitgave te zullen zien, eenmaal volgroeid, zoals zijn 2 broers, maar dat was een politieke vergissing. We hadden hem beter ASTERIX genaamd, wat beter zou gepast hebben bij zijn monter en kwiek persoontje.

Soit. Zij zijn er nu eenmaal en zij dragen 1° hun deel bij tot de directe demoncratie bij ons, door te doen aanvaarden op welk uur van de dag zij hun eten willen. Door vrijelijk te mogen beschikken over 1/2 hectare speelweide (onze tuin) waarop naar behoren kan geravot worden,mooi gevormde drollekens kunnen gedeponeerd worden. De katten uit het gebuurte zijn gewaarschuwd aangaande onze territoriale princiepes.
Ook de inbrekers en ander gespuis (vreemdelingen zijn er niet: als ze al kraaien op een srort zouden zijn, weten ze dat er hier zelfs geen stort is. Zodanig zijn de mensn, in Centraal Italië, arm. Arm, maar proper)
Op de avondlijke terrasjes zitten de oudjes op een bankje . Ze drinken hun glaasje vino bianco en palaveren over de dingen des levens. Ze reken nog in Oude Lires, maar loven en danken de Heer wegens de nieuwe tijden. Die van het post-socialisme en de terigkeer naar orde en regelmaat. Verdrag van Lissabon? Nog nooit van gehoord. Maar de oogst van olijven en druiven van de laatste jaren? Tot in détail en wel van ieders veld.
De drie herdershonden zijn amper 7 maand oud, en ik wil hier wel verklappen dat het in feite echte troetelbeertjes zijn. Hun grootste genot is te mogen spelen met de baasjes, likskens en pootjes te mogen geven en te liggen soezen ten allen tijde binnen handbereik.
Vertel dit AUB niet voort, want wij hebben onze diefstal-verzekering inmoddels opgezegd.
Wij weten wel dat RASSEN eigenlijk niet bestaan, maar die kastaars hebben een aangeboren instinct om 'stoute mensen' te benaderen. Zij hebben iets dat wij niet hebben.
Om maar één voorbeeld te vermelden: sommmige karwei-venten die ons nerveus beginnen maken met altijd maar 'domani' beloven te zullen komen, zijn niet meer welkom. Acht paar hondenogen volgen de dicussie en de nervosietit die in de lucht hangt, heeft maar een half woordje nodig om zichtbaar te worden....OBI is ondertussen al begonnen met het nonchalant omcircelen van de prooi. Maar altijd blijven de baasjes de legeraanvoerders, en de strijders moeten hun bek houden....

Tot zo ver Deel I